Gisteren liep ik met een mixteam van het werk van mijn vrouw de Ekiden bij PAC – een jaarlijkse wedstrijd waarbij je met zes lopers een marathonafstand (42.195km) aflegt. De individuele afstanden liggen vast: 5, 10, 5, 10, 5 en 7.195km. In het wisselvak op de baan geef je de tasuki, het lint met chip voor tijdregistratie, aan elkaar over en loop je nog een kleine honderd meter door tot de start-/finishlijn.
Shirt Ekiden 2026
Van tevoren wist ik dat er door warmte en vooral de sleutelbeenoperatie, het herstel daarvan en het minder kunnen trainen, niet heel veel in zat, maar ik moest voor m’n gevoel toch nog wel aardig wat moeite doen om onder de 38 minuten te blijven. Last van mijn sleutelbeen had ik niet echt, behalve dan dat de tasuki wat over het litteken schuurde, maar ik merkte vooral dat mijn ribben ook een klap hebben gekregen. Als je dan een wat langere tijd een hogere inspanning levert, merk je dat wel. Het viel me qua inspanning, als ik eerlijk ben, best tegen. Raar is dat wel, want ik had van tevoren bedacht dat ik zo'n beetje mijn oude marathontempo zou proberen te lopen, tussen de 3:45 en 3:50 per kilometer. Ik liep de 10 kilometer in 37:53, met een gemiddelde van 3:47, dus eigenlijk heb ik precies kunnen doen wat ik had bedacht. Toch was het lastig te accepteren dat dit, op deze dag, dus mijn 10K-tempo was. Wat overigens niet geholpen zal hebben, was de eveneens warme duurloop van gisteren... lastig, die planning. Fijn was dan weer wel dat ik de tweede helft wat sneller liep en dat de tweede ronde ook beter voelde. En nog meer in de categorie mooi: mijn vrouw liep een heel mooi PR van 22:54 op de 5 kilometer!
Op naar de finish van de Ekiden 2026. (Helaas kon ik geen foto's van ons team of de andere leden vinden.)
Belangrijker misschien nog wel was dat het een heel gezellige dag was – we hebben als team een mooie tijd beleefd en neergezet: 3:09:15, waarmee we 27e waren van de 272 mix-teams en 74e van alle 392 teams. Sowieso was het mooi om te zien hoe ontzettende groot de Ekiden is geworden en hoe goed en ongedwongen de sfeer was, zonder het wedstrijdelement uit het oog te verliezen. Ondanks de festivalachtige sfeer was een snel startvak en er werd serieus hard gelopen. Iedereen die ik sprak – veel oude bekenden, onverwachte collega's van eigen werk – had last gehad van wind en benauwdheid, maar omdat je voor en/of na het hardlopen ook op elkaar aan het wachten bent, was het mooie weer ook heel fijn.
